Drodzy nowo i przyszle zakoceni!

Przyjaciele Opolskiego Schroniska!

Witajcie na wiosnę!

Kurcze! Przyszła, naprawdę przyszła – szybko, sprawnie, przynosząc tak oczekiwane orzeźwienie i ciepło. Wszyscy na około żywsi, żwawsi, szczęśliwsi. A my? My w Schronisku robimy wiosenne porządki i szukamy miejsca… Miejsca dla tych, którzy zaczną niedługo gromadnie do nas przybywać. Wyrzucani, podrzucani, przerzucani a przede wszystkim bezmyślnie rozmnażani. Póki co, trafiają do nas stare koty – Jodełka, Olena, Garguś, Wojtusia, koty nastoletnie, zniszczone wiekiem, ulicznym życiem, ludzkim okrucieństwem i zaniedbaniem. Ale nie minie miesiąc jak zaczną przybywać tegoroczne mioty kociąt, ciężarne kotki wyrzucone z domu „za karę”, za to, że ośmieliły się zajść w ciążę. Przecież każdy głupi wie, że kocice noszą w kieszonkach pigułki antykoncepcyjne i tylko te niemądre zapominają ich brać, prawda? Ludzie, myślcie! To nie boli!

ZAPRASZAMY DO SCHRONISKA!

Wolontariusze Kociarni Miejskiego Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w Opolu

Nieprawda, że nie lubię domowników. Ja także potrafię kochać jak każde inne żywe stworzenie, ale nie bezkrytycznie. Kocham tylko tego, kto na to zasługuje. Uczuć swoich nie wyrażam w sposób głośny i teatralny. Kto nie rozumie cichego mruczenia, ten nie jest godny, by inteligentne, rozumne i obdarzone dobrym smakiem zwierzęta przywiązywały się do niego. Kto nie potrafi w milczeniu siedzieć długo w jednym miejscu, ten nie jest wart mojego towarzystwa. Kto zawsze potrzebuje brawurowych pokazów, kto nie zadowala się prostym pięknem naturalnych ruchów, ten nigdy nie może zdobyć sympatii kota. Kto żąda ciągle czegoś nowego, kto ugania się za zmiennością, za emocją, kto nie lubi spokoju, równowagi, stałości, komu wydaje się, że prawo egzystencji trzeba zawsze udokumentować czynami, kto nie widzi piękna w zadumie, ten nigdy nie będzie miał wiernego kota. Kto goni za pozornymi radościami życia do tego kot odwróci się plecami. Człowiek, którego kochają koty, nie może być człowiekiem bezwartościowym.