Imię: Bala
Płeć: kotka
Wiek: około 8-9 miesięcy
Futerko: prawie całe białe z kilkoma burymi znaczeniami, niezwykle puchate

W schronisku od: początek czerwca 2011

Odrobaczanie: tak
Szczepienia: tak
Kastracja: tak

Skrzywdzić kota jest bardzo łatwo, ale wierzcie mi, żaden to honor, żaden! pisał w Mistrzu i Małgorzacie Michaił Bułhakow. Niestety kocia krzywda dzieje się cały czas i prawie zawsze z ręki człowieka. Bure, kocie rodzeństwo ta krzywda spotyka już nie pierwszy raz. Pojawili się na świecie jakieś cztery lata temu. Jak zwykle powołane do życia niechciane, niepotrzebne i niezaopiekowane. Wyrok brzmiał – schronisko. W sumie zawsze lepsze to schronisko, niż worek z kamieniem i najbliższa rzeka...

Ostatnią, z pozostającej w schronisku piątki kotek, jest Sara. Kotka bura, pręgowana, tu i ówdzie z kilkoma białymi znaczeniami. Sara jest wciąż bardzo wycofana, bardzo przestraszona, wciąż nie jest w stanie pogodzić się z tym, co ją spotkało. Cały czas stara się być przytulona do którejś ze swoich koleżanek, tak czuje się bezpieczniej. Często widzimy ją także wciśnięta w jakiś kącik, szafkę, szufladę… Śliczne ale bardzo smutne oczy wyrażają tak wiele bólu, strachu i wszystkich przykrych emocji jakie spotkały tę niezwykle kochaną koteczkę. Bo Sara jest bardzo kochanym kotem. Bardzo lubi głaskanie, mimo, że na początku boi się, po chwili, którą się z nią spędzi, Sara poddaje się głaskom całkowicie.

Co robił domowy, przytulasty kot w piwnicy? Oprócz tego, że bardzo chorował, nic więcej nie wiemy. Jak się tam znalazł, kto do tej pory się nim opiekował, gdzie mieszkał i w końcu, dlaczego podziękowano mu za współpracę, tego wszystkiego już się nie dowiemy. Burego, pręgowanego Edmunda znaleziono w piwnicy jednego z bloków na ul. Niemodlińskiej w Opolu. Makabrycznie wychudzony, z zupełnie zaklejonym nosem, był już tak bardzo wyczerpany, że wyszedł ze swojej, bezpiecznej piwnicy i prosił przechodzących przez klatkę ludzi o pomoc. Jedyna pomoc jaka przyszła, to odstawienie Mundka do Schroniska.